Streetfood-Festival

Waisch im Ussgang nit, wo aane,
hesch Mieh, dy Freyzyt sinnvoll z plane,
frogsch dii, was für glatti Sache
du am Weekend könntisch mache,
denn wirf e Bligg in dr Drei-Länder-
Regio-Event-Kaländer,
dört findsch im Aagebot villicht
öbbis, wo dym Gschmagg entspricht.
S git nämlig z Basel permanänt
en «Event» am Wuchenänd,
und au am Wäärtig, s isch famoos,
isch z Basel ständig öbbis los:
Chic in wyss goosch ans White Dinner,
dr Zombie Walk isch meh fir Spinner,
am Jungle Street Groove kasch go danze,
und am City Skate fliegsch uf e Ranze.
An dr Basel World kaufsch en Uhr, oder sunscht
halt an dr Art e bitzli Kunscht.
Hesch am Summerblues kai Schpass, denn hesch en
drfür villicht an dr Bâloise Session
oder am Bebby sym Jazz, s hängt halt
stargg drvo ab, weeli Musik dir gfallt.
Statt ans Grillhappening könntsch
au go zmörgele an Spalebärgbröntsch.
Vo de Swiss Indoors, nach em letschte Satz,
rennsch ins Open-Air-Kino an Münschterplatz,
oder zem Beachvolleyball an Barfi,
denn unter de Spiilere het’s e baar scharfi.
Doch s absolut Highlight und dr Clou
isch nadüürlig d Parade vom Tattoo.
Das alles z verschtoo isch halb so schwär
mit eme guete Diggsionnäär,
denn ass en Aalass d Lüt aalogge ka,
muess är en änglische Naame ha.

Isch dy Agända noonig voll
und findsch im Freyen Ässe toll,
mit Kartontäller und Wägwärfgschiir
us Plastik, denn empfiihl ych dir,
verbass im Summer uf kai Fall
s Basler Streetfood-Festival.
Wär jetzt do drunter nüt anders verschtoot
als Wurscht vom Grill mit Sämf und Brot,
dä unterschetzt ganz kolossal
s gaschtronomische Potential
vo däm Schlemmerwuchenänd
voller Delikatesseständ,
wo me ka zwüsche Imbissbude flaniere
und Multikultikuchi deguschtiere.
S Moussaka vom Griech isch lyycht zem Kaue
und drzue git’s en Ouzo zem Verdaue.
Am Tex-Mex-Stand, do git’s e grosse
Burrito an Tabasco-Sosse,
Chili con carne und Quesadilla
und e Gleesli Tequila «Pancho Villa».
Im Italia-Waage kocht dr Giovanni
Tortellini in syner Pfanni,
und am Kebab-Stand duet dr Mustafa
als Falafelbegger schaffa,
verkauft «Dürüm mit Alles, scharf au»;
was dört drin isch, waiss kaine gnau.
Nääbedra dr Chinees frogt: «Wollen
Sie plobielen Flühlingslollen?
Odel hätten Sie liebel ganz heiss
eine Poltion Chop Suey mit Leis?».
Und dr Inder maint: «Don’t wörry,
bi mir het’s an allem Cörry,
und e bessers Chicken Tandoori
kriegsch sunscht niene, gopferdoori!».
An ere Bude isst e Veganergruppe
Sesamkärnli und Algesuppe:
E grosse Strytpunkt isch do dra,
öb me das no Ässe nenne ka.
Diräggt gegenüüber, wo d Fritööse dampfe,
dien e baar Jungi Hamburger mampfe,
mit Bioflaisch us em Baselbiet
und Kääs, wo langi Fääde zieht.
D Veganer finde die Aktion
en unappetitligi Provokation:
Sii richte ans OK e Beschwärde,
ass ihri Menscherächt verletzt dien wärde,
wil dr Gschmagg vo tierische Fett
ihne s Ässe verlyydet het;
as Tröschterli kriege denn die Gselle
e Gratis-Vegi-Frikadelle.

Das «Street Food» syg jetzt voll im Trend,
sait aine, wo die Szene kennt,
in jedere grosse Metropole
könn me s Ässe uf dr Gass hüt hole,
und wenn Basel will e Wältstadt syy,
bruuch’s au so-n-e Freyluft-Gaschtronomyy.
Villicht het dä rächt, doch s plooge
mi trotzdäm e baar kritischi Frooge:
Isch das «Street Food» kulinarisch
nit doch im Grund e bitz barbarisch?
Isch d Strooss, wo d Auti duure bloche
äggscht e gueten Ort zem Koche?
Duet dört, wo d Hünd dien aane pfunde,
e Pizza ai Funghi wirkligg munde?
Kasch dy Couscous luschtvoll gniesse,
wo d Lüt dr Abfall aane schiesse?
Isch dr Appetit nit schnäll ewägg
zwüsche Bebbisegg und Duubedrägg?
Und isst me dehai in den aigne vier Wänd
nit vyl gmietliger als uf dr Allmänd?
D Köch wurd’s woorschyynts schwär verletze,
dät me «Street Food» mit «Gassekuchi» übersetze.
Uf änglisch döönt das besser zwoor,
doch bestoot e gwüssi Gfoor,
as den erscht bim Ässe duesch entdegge,
ass, was guet döönt, nit guet muess schmegge.
Die Stroosseköch, die hätte gärn,
vom Guide Michelin e Stärn,
doch s verdiene ihri Kochbaragge
vo däm Stärn nit mol e Zagge.